บทนำ
ลึกลงไปทางใต้ของแคว้น คุโรโนะคุนิ มีป่าทึบขนาดกว้างที่แผ่ออร่ามืดๆออกมา..ไม่มีสัตว์ป่าใดใดทั้งสิ้น...มีแต่ ต้นไม้ขึ้นรกๆ...แม้แต่แสงแดดก็ไม่สามารถส่องเข้าไปถึงผืนป่าได้ ทำให้คนในแคว้นสรุปเอาเองว่ามันคือป่าที่เป็นแหล่งรวมของเหล่าปีศาลกระหาย เลือด....คนในแคว้นหรือนินจาปอดแหกของแคว้นนั้นจึงไม่กล้าย่างกายเข้าไป... ทำให้บริเวรรอบๆป่าในระยะ2กิโลไม่มีหมู่บ้านใดใดเลย....แต่...ไม่มีใครรู้ เลยว่าในป่านั้น..ได้มีนินจาฝีมือดีเข้าไปสร้างรังลับอยู่เงียบๆ....สำหรับ เขาแล้ว.. เขาคิดแต่ว่าสถานที่นี้เหมาะที่จะเป็นรังลับใหญ่ของเขา...และไอ้ที่ว่า..ป่า ปีศาลกระหายเลือดเนี่ย..มันไม่ได้ทำให้เขากลัวเลยซักนิด...แต่จะว่าไปแล้ว.. ไอ้ปีศาลที่ว่าเนี่ย..มันไม่มีเลยต่างหาก!!!จึงเป็นผลดีต่อเขา....เพราะใน เวลาที่เขาทดลองอะไรจะได้ไม่มีพวกสวะมารบกวน...นินจาคนนี้เป็นหนึ่งในหน่วย ที่ถูกกล่าวขานไปทั่วโลก...ทีมที่ประกอบด้วยนินจาโคโนฮะ3คน.....หรือก็คือ 3นินจาในตำนานนั้นเอง....
ก๊อก ๆ ๆ!!!
เสียงเคาะประตูดังขึ้นที่หน้าห้องของเขา
“...เข้ามา...” เขากล่าวเสียงเรียบๆ...เป็นเสียงที่ฟังแล้วขนลุกทีเดียว....
แอ๊ดดด----
คนที่เข้ามาเป็นชายสวมแว่นหน้าตาธรรมดาเดินถือขวดอะไรซักอย่างเข้ามา
“...ท่านโอโรจิมารุได้เวลากินยาแล้วครับ”ชายสวมแว่นวางขวดลงบนโต๊ะข้างๆเตียงของชายที่ชื่อว่าโอโรจิมารุ
เพล้งงงงงงงงงง!!!!
ขวดที่ชายสวมแว่นวางไว้ถูกโอโรจิมารุปัดกระเด็นไปกระทบฝาห้องแตกกระจุยกระจาย
“.... หึ...หึ....ท่านโอโรจิมารุครับถ้าท่านไม่กินยาเดี๋ยวแผลที่โดนคำสาบของท่าน รุ่นที่สามจะกำเริบนะครับ...”ชายสวมแว่นพูดด้วยท่าทางที่เอือมระอาแต่ปากก็ ยังยิ้ม
“...ไม่...!!!!ชั้นจะต้องเปลี่ยนชีพ…!!!!คาบูโตะ...เทอไปบอกสี่ นินจาโอโตะให้ไปชิงตัวซาสึเกะคุงมาเดี๋ยวนี้”โอโรจิมารุออกคำสั่งเด็ดขาดกับ คาบูโตะ...แต่คาบูโตะก็ยังยืนยิ้มอยู่ที่เดิม
“ไม่ได้ยินที่ชั้นพูดรึไง”โอโรจิมารุตวัดหางตามองคาบูโตะอย่างน่ากลัว
“.. เฮ้อ..!!ผมว่าใจเย็นก่อนดีมั๊ยครับท่านโอโรจิมารุ...ส่งสี่คนนั้นไปก็ไม่รู้ ว่าจะสำเร็จรึเปล่า...”คาบูโตะยกมือขึ้นขยับแว่นตัวเองแล้วแสยะยิ้มอย่างน่า เกลียด
“หมายความว่าไง”โอโรจิมารุถามอย่างสงสัย
“สิ่งที่ผมต้องการจะบอกก็คือ...อย่าจะส่งสี่คนนั้นไปเลย...ส่งคนที่เหนือกว่าไปมันจะได้ซาสึเกะคุงเร็วกว่านะครับ”
“อืม...นั่นสินะ...แล้วใครล่ะ...คิมิมาโร่เรอะ”
“เปล่าครับ...เด็กคนนั้นยังป่วยอยู่เลย...ผมไม่ใจร้ายส่งเขาไปหรอกน่า”คาบูโตะพูดพร้อมเดินไปที่ประตู
“คนนี้ต่างหากครับ” คาบูโตะเปิดประตูเข้ามา....จึงเผยให้เห็นร่างของผู้หญิงคนหนึ่ง...
“เอ้า...!!เข้ามารับคำสั่งได้แล้ว...”พอคาบูโตะพูดเสร็จผู้หญิงคนนั้นก็เดินเข้าไปหาโอโรจิมารุแล้วคุกเข่าลง
“ท่านโอโรจิมารุมีคำสั่งอะไรจะมอบให้ชั้นค่ะ”ผู้หญิงคนนั้นพูดโดยไม่สบตากับโอโรจิมารุ
“เทอเองเรอะ...เข้าใจเลือกนี่คาบูโตะ”โอโรจิมารุหันไปพูดกับคาบูโตะแล้วแสยะยิ้ม
“ครับ...ถ้าส่งยัยนี่ไปไม่พลาดแน่….”คาบูโตะพูดแล้วเดินเข้าไปหาโอโรจิมารุ
“หึ...หึ...ชั้นตามความคิดเทอไม่ทันเลยล่ะคาบูโตะ”โอโรจิมารุหัวเราะอย่างพอใจ
“หึ...หึ”คาบูโตะแสยะยิ้มน่าเกลียดอีกรอบ
“แล้ว...คำสั่งของชั้นล่ะค่ะ”ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยขึ้นมาอีกทำให้โอโรจิมารุต้องหันไปมอง
“หึ...หึ...ใจร้อนจังนะ...อยากออกจากที่นี่เต็มทนแล้วรึไง”
“..............”
“ไม่คิดว่าของที่ใช้การไม่ได้อย่างเทอ...จะสร้างความหวังให้ชั้นได้ขนาดนี้”
“...คำสั่งของชั้นล่ะค่ะ”หญิงสาวพูดอีกคราวนี้เทอพยายามข่มน้ำเสียงของตัวเองไม่ให้ดังเกิน
“หึ... ก็ได้...คำสั่งของเทอคือ...ทำให้คนที่หมู่บ้านโคโนฮะเชื่อใจเทอ...แล้วชิง ตัวอุจิวะ ซาสึเกะมาซะ”โอโรจิมารุพูดพร้อมแสยะยิ้มไปยังหญิงสาว
“ค่ะ!!”หญิงสาวรับคำสั่งและลุกขึ้นหันหลังเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
“หึ...น่าเสียดายนะครับที่ยัยนั่นใช้ประโยชน์ไม่ได้แล้ว...ความสามารถออกจะสุดยอดแท้ๆ”คาบูโตะพูดอย่างเสียดายแทนเจ้านายของเขา
“ช่างเถอะน่าถึงความสามารถของเด็กคนนั้นจะยังใช้ได้อยู่แต่ชั้นก็ไม่ต้องการแล้วล่ะ”โอโรจิมารุพูดพร้อมเสยผมที่ลงมาปรกหน้า
“เอ๋....ทำไมล่ะครับ”คาบูโตะถามอย่างงงๆ
“หึ... ในเวลานี้...มีแต่ซาสึเกะคุงเท่านั้นที่ชั้นต้องการนี่นา...”โอโรจิมารุพูด แล้วล้มตัวลงนอนที่เตียง…คาบูโตะเห็นดังนั้นจึงหันหลังและกำลังจะเดินออกจาก ห้องไปแต่ก่อนที่คาบูโตะจะเดินออกไปโอโรจิมารุก็พูดดักคอไว้ก่อน
“คาบูโตะเดี๋ยวเอายามาให้ชั้นด้วยนะ” คาบูโตะหันกลับมา
“ไหนท่านบอกไม่ต้องการแล้วไงครับ”คาบูโตะแสยะยิ้มแล้วถามอย่างสงสัย
“หึ... ก็ชั้นนึกได้น่ะสิว่าเด็กคนนั้นคงชิงตัวซาสึเกะคุงมาไม่ได้ง่ายๆแน่...เพราะ ว่าต้องไปเจองานใหญ่อีก”โอโรจิมารุพูดแล้วพลิกตัวหันมองคาบูโตะ
“....ท่านซึนาเดะสินะครับ...”คาบูโตะพูดแล้วยกมือขยับแว่น
“หึ...หึเทอนี่หัวไวจริงๆนะ”โอโรจิมารุยิ้มแล้วกล่าวชมคาบูโตะ
“ไม่ หรอกครับ...ผมก็คิดเรื่องนี่ไว้แล้วเหมือนกัน...จึงบอกวิธีการรับมือท่านซึ นาเดะกับยัยนั่นไปแล้ว...แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าผลจะเป็นยังไง...ยังไงก็รอ ฟังผลดีกว่านะครับ...”คาบูโตะยิ้มและหยิบยาอีกชุดออกมาจากที่เก็บอุปกรณ์นิ นจาแล้ววางลงบนโตะข้างเตียงทำให้โอโรจิมารุนึกขึ้นมาได้....
“คาบูโตะ ....อย่าบอกนะว่าเทอรู้อยู่แล้วว่าชั้นต้องโมโหเพราะคำสาปของเจ้าเฒ่ารุ่น ที่สามเลยเอายามาให้ตอนนั้นพอดีเพื่อยุยงให้ชั้นต้องนึกถึงพิธีเปลี่ยนชีพก็ เลยให้เด็กคนนั้นมายืนรอข้างนอกเพื่อรอโอกาสที่ชั้นโมโหเต็มที่และส่งคนออก ไปชิงตัวซาสึเกะคุงน่ะ…”โอโรจิมารุพูดอย่างทึ่งๆในตัวคาบูโตะที่อ่านทางออก ไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้
“หึ...หึ...”คาบูโตะหัวเราะในลำคอทิ้งท้ายแค่นั้นแล้วเดินออกไปทันที
“... หึ....หึ....ชั้นนี่ได้ลูกน้องดีจริงๆ”โอโรจิมารุบอกกับตัวเองและหยิบขวดยา ที่คาบูโตะวางไว้ให้ขึ้นกระดกดื่มรวดเดียวหมดแล้ววางไว้ที่เดิม...และข่มตา ตัวเองให้หลับแต่ในหัวก็พลางคิดว่า
อนาคตของชั้นอยู่ที่...เทอแล้วนะ...ซาสึเกะคุง...เทอต้องเป็นของชั้น!!!
---------------------------------------
เป็นไงบ้างครับ
เรื่องนี้ มิใช่Yแน่นอนครับ
[/b]
แล้วก็ยังมีต่อนะครับ^^
เดี๋ยวค่อยลงวันหลัง
