)
งั้น ลงแบบนี้ไปเลยแล้วกันนะงับ OneManga ยังไม่ออกก็ลง RAW ไปเลยแล้วกัน
ปล. สมหวัง หมายถึงว่า ป๋มอยากแปลเรื่องนี้มาตั้งแต่แรกแล้วอ่ะงับ แต่ทางภาษาอังกฤษเนี่ย คุณ shrimpy เขาขอเป็นคนแปล ป๋มไม่อยากแปลซ้ำเลยอดอังกฤษ เอาไทยแทนงับ เท่าักับว่า ป๋มได้แปลครบ 3 เรื่องหลักของ MSR แล้ว~
ชิกิ – ท่ะ-ท่ะ-ท่ะ-ท่านอาจารย์คร้าบบบบบ!!!!!
นี่มันอะไรหรอคร้าบบบบบบ!!!!
ไอรี่ – ย้ากกกกกก
มอนสเตอร์ ฮันเตอร์ โอราจ
ตอนที่ 2 “การพบกันที่จะช่วยโลก”
** จะโชว์พลังของ “พวกพ้อง” ให้ดู!
จะล่ามันมาให้ได้ ฝันของพวกเรา **
ไอ้ฉันอุส่าห์วางกับดักไว้หาเสบียงแท้ๆ
ชิกิ – กับดักงั้นหรอ!?
ไอรี่ – โถ่ เจ๊งหมดเลยนะเนี่ย
ชิกิ – ถ้าเป็นแบบนั้นก็บอกกันซักคำก่อนก็ยังดีนะเธอเนี่ย
เป็นพวกกันไม่ใช่หรอ?
ไอรี่ – พูดไปตั้งหลายต่อหลายหนแล้วก็เหอะ แต่ฉันไม่ใช่ “พวก” ของนายซะหน่อย
ว่าไปก็ไม่อยากได้พวกพ้องอะไรนั้นด้วย
ชิกิ – ถ้าจุดหมายเดียวกันก็ไปด้วยกันซิ!!
ไม่ดีหรอ?
จริงๆเลยนะเธอ . . . ต้องที่เอาแต่คลั่งกับเรื่องประหลาดๆเนี่ยเหมือนท่านอาจารย์ไม่มีผิด
ไอรี่ – นายนะ ยังเชื่อใจไม่ได้หรอก
ชิกิ – นี่ๆ ฉันเป็นลูกศิษย์ของพ่อเธอนะ!!!
ไอรี่ – ก็เพราะงั้นแหละ
ก็แทนที่จะมาดูแลฉัน ดันไปดูแล “ลูกศิษย์” ซะมากกว่าแบบนี้เนี่ย
ชิกิ - เธอเองก็งอนกับเรื่องในอดีตเป็นด้วยหรอเนี่ย? ก็มีจุดที่น่ารักอยู่เหมือนกันนี่น่า
ไอรี่ – ไม่ได้งอนซะหน่อย
ไอรี่ – แล้วก็ . . . ไอ้ดาบคู่ลมนั้นน่ะ
-- ไอรี่ --
-- อาวุธ ดาบเหล็ก (คากุระ) –
ทำจากวัตถุดิบอะไรกันแน่น่ะ?
ชิกิ – หือ?
ไอ้นี่น่ะหรอ?
ได้ยินมาว่าทำจากเกร็ดมอนสเตอร์ที่ท่านอาจารย์เก็บมาได้น่ะ
-- ชิกิ ริวโฮว --
-- อาวุธ ดาบลมคู่ (โอโรชิ) –
มอนสเตอร์ที่ว่านั้น ฉันคิดว่าน่าจะเป็นมิโอกัลน่าแหละนะ
ไอรี่ – ตรงนั้นแหละที่ฉันไม่เข้าใจ
ได้เกร็ดของมังกรแสงมาโดยบังเอิญมันก็ดีจริงนั้นแหละ . . .
แต่ว่าทำไมต้องเอามาสร้าง “ดาบคู่” ด้วย?
คุณพ่อเป็นคนใช้ “ดาบใหญ่” น่ะ
ชิกิ – งั้นหรอ? แต่ว่าเขาก็ใช้ได้ตั้งหลายอย่างนี่น่า
ไอรี่ – คงเพราะสอน “ดาบคู่” ให้นายล่ะมั้ง
แต่ว่า อาวุธหลักนะคือ “ดาบใหญ่” ไม่คิดเลยนะว่าเขาจะเอาวัตถุดิบเจ๋งๆแบบนั้นมาใช้เพื่อนายเนี่ย
ชิกิ - ก็เพราะรักมั้ง มากกว่าลูกสาวนะ
ไอรี่ – หนอย . . . ไอ้ฉันล่ะเกลียดไอ้ความดูความรู้สึกคนอื่นไม่เป็นของนายที่สุดเลย
ชิกิ – ฮ่ะๆๆๆ ล้อเล่นน่ะ ล้อเล่น
ถึงเขาจะอยากหวังให้ฉันเป็นฮันเตอร์ให้ได้จริงๆก็เหอะ
แต่ท่านอาจารย์น่ะ พอพูดเรื่องลูกสาว . . . เรื่องไอรี่น่ะ ก็ทำตัวเพี้ยนๆทุกที
ชิกิ – ฉันว่าเขาก็รักเธอเหมือนกันน่ะ
เพราะฉันไม่มีพ่อแม่ ก็คิดอิจฉาเล็กๆอยู่เหมือนกัน
ไอรี่ – ชิกิ . . .
ชิกิ – หือ?
ไอรี่ – ด้านหลังนาย
ชิกิ – อั๊ก
ไอรี่ – ฮ่าๆๆๆๆ!! น่าสงสารชะมัด
เอาล่ะ . . . เมนูวันนี้ก็เนื้อตุ่นฟังโก้ซินะ
ว่าไปนายนะ รู้ที่อยู่ของมิโอกัลน่าด้วยหรอ?
ชิกิ – หือ?
พูดอะไรของเธอ
ถ้ารู้ที่อยู่มันเนี่ย ก็คงไม่หลงไปมาแบบนี้หรอกน่า
ไอรี่ – ห๊า!?
ชิกิ – การหาเองก็เป็นหนึ่งในหน้าที่ของฮันเตอร์แห่งผนึกเองเหมือนกันนะ
ไอรี่ – ถ้างั้น นี่พวกเรากำลังมุ่งหน้าไปไหนกันแน่เนี่ย!!?
ชิกิ – ตามโน้ตของท่านอาจารย์อ่ะนะ
-- พูกี้เดินทาง เป็นเพื่อนร่วมเดินทาง หน้าตาน่ารัก ชื่อว่าเอริกะ (ตัวเมีย) --
แถวๆนี้น่ะ มีช่างอาวุธที่สุดยอดอยู่ด้วยล่ะ
ไอรี่ – ช่างอาวุธหรอ?
ชิกิ – อันดับแรกเลยเนี่ย อาวุธของทั้งเธอและฉันตอนนี้น่ะ ไปสู้อะไรกับมิโอกัลน่าไม่ได้หรอก
แล้วก็แน่นอนว่าต้องมีสาเหตุ แค่ว่า . . .
เราน่ะออกเดินทางมาโดยที่ไม่มีทั้งคำใบ้ทั้งข้อมูล
“ตำนานนะหมุนเวียนไปจากคนหนึ่งไปสู่อีกคนหนึ่ง
โลกนั้นหมุนไป ดูผู้คนไว้
การพบกันของคนสองคน จะเปลี่ยนภาพลวงตาให้เป็นข้อเท็จจริง”
นั้นแหละคือคำพูดของท่านอาจารย์
ไอรี่ – ไอ้คำพูดนั้นน่ะ หมายถึง
“ถ้าเดินไปรอบโลก มันก็น่าจะมีข้อมูลอยู่ซักแห่ง”
ใช่ไหมล่ะ?
ชิกิ – สมกับที่เป็นลูกสาวของท่านอาจารย์!!! นั้นแหละๆ!! อย่างงั้นเองแหละนะ!!!
ไอรี่ – ท่าจะเดินทางยาวแล้ว คราวนี้
ชิกิ – หือ!!?
หือออ!!?
เสียงกระดูกมอนสเตอร์กับเหล็กกระทบกัน
มีโรงงานอยู่ใกล้ๆแถวนี้
ไอรี่ – เอ๋?
ไม่เห็นได้ยินเสียงอะไรเลยนี่ . . .
ชิกิ – ทั้งที่เธอมีหูตั้ง 4 หูเนี่ยน่ะ?
ไอรี่ – ไม่ใช่หูซะหน่อย!!!
ช่างอาวุธที่พูดถึงนั้นนะหรอ!?
ฉันไม่คิดหรอกนะว่าจะมีคนอาศัยอยู่แถวๆบึงแบบนั้นน่ะ
ชิกิ – เงียบๆ
ทางนี้
ท่านอาจารย์ถึงกับเรียกเขาว่าช่างอาวุธที่สุดยอดเชียวนะ!!!
ต้องมีคนภูเขาลึกลับที่สุดยอดรออยู่แน่ๆเลย
ไอรี่ - คะ . . . คนภูเขา . . . หรอ . . .
อะไรของนาย . . . ล่ะเนี่ย . . .
ดูท่าทางน่ารักดีนี่น่า . . .
ชิกิ – เธอเนี่ยหลักๆก็ประหลาดดีเหมือนกันนะเนี่ย
ที่นี่ไง
โห
ไอรี่ – เหอ
เฮ่อ ไอ้พวกอาวุธทื้อๆนี้มันอะไรกันเนี่ย . . .
ชิกิ – อย่างงี้เองหรอ? เป็นอาวุธที่ใส่จิตวิญญาณเข้าไปได้ดีจริงๆ
ไอรี่ – อาวุธแบบนั้นน่ะ . . . ไม่ใช่แบบที่คนภูเขาจะสร้างขึ้นหรอกนะ
ซาคุยะ – คือว่า
ไม่ทราบว่านั้นใครหรอคะ?
ชิกิ – ผู้หญิง!!?
ไอรี่ – คนเจ็บหรอ!?
ขอโทษด้วยที่เข้ามาโดยพลการ พวกเรากำลังตามหา “ช่างฝีมือ” ที่อาศัยอยู่แถวๆนี้น่ะ
ซาคุยะ – คะ . . .
ไอรี่ – แต่ดูเหมือนจะผิดคนอ่ะนะ ถ้างั้นก็ ขอตัวก่อนล่ะนะ
ชิกิ – ผิดคน? นี่เธอ . . . รู้ด้วยหรอว่าช่างฝีมือคนนั้นหน้าตาเป็นยังไง!?
ไอรี่ – ไม่ใช่!!!
ฟังนะ เด็กคนนั้นน่ะจะไปเป็นช่างฝีมือได้ยังไงกันเหล่า
ชิกิ – เรื่องแบบนั้นจะไปรู้หรอ?
ไอรี่ – มันแน่อยู่แล้ว!! ดูอาวุธที่อยู่ที่นี่ซิ!!! ส่วนคมยังแตกหักหมดเลยด้วย
แล้วก็ ข้อมูลจากโน้ตของคุณพ่อก็ต้องหมายถึงว่าเป็นข้อมูลเมื่อ 8 ปีที่แล้ว! ถ้าแปดปีก่อน นายคิดว่าเด็กคนนั้น . . . จะอายุแค่เท่าไหร่เองมิทราบ?
ซาคุยะ – คือ . . .
หรือว่า ช่างอาวุธที่พวกคุณตามหาอยู่หมายถึงคุณพ่อหรอเปล่าคะ?
ไอรี่ – พ่อ!!?
ชิกิ – เห็นไหมล่ะ!!!
ไอรี่ – แต่ถึงจะพูดอย่างงั้นก็เหอะ . . . ดูจากอาวุธพวกนี้แล้วไอ้ฉันล่ะไม่คิดหวังอะไรมากมายเลยนะเนี่ย
ซาคุยะ – พ่อของฉันนะ เป็นช่างอาวุธเลื่อมชื่ออย่างที่พวกคุณพูดแหละคะ
แต่ว่า เขาได้ออกจากบ้านไปหลายปีก่อน แล้วก็ไม่ได้กลับมาอีกเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ไอรี่ – เห็นไหมล่ะ
ซาคุยะ – ถึงฝีมือตีอาวุธของเขาจะสุดยอดก็จริง . . . แต่ก็เป็นคุณพ่อที่ไม่ค่อยน่าเคารพซักเท่าไหร่หรอกนะคะ
ที่ออกไปโดยที่ทิ้งคุณแม่ . . . กับฉันที่ร่างกายอ่อนแอเอาไว้
ตอนนี้คงอยู่ที่โรงงานในเมืองหลวงแล้วล่ะมั้งคะ? เพราะเขาเป็นคนที่มีความหวังอยากจะไปที่เมืองหลวงแรงกล้ามาก
อาวุธกับเครื่องสวมใส่ขนาดใหญ่แบบนั้น . . .
หรือว่าพวกคุณ จะเป็นพวกฮันเตอร์งั้นหรอคะ?
ชิกิ – หือ?
ไอรี่ – อ่ะนะ . . . จะเรียกได้ว่าพวกหายาก . . . ที่ “ออกเดินทาง” จริงๆก็เถอะนะ
ซาคุยะ – ว้าวววว!!!
นี่มัน!!!!
ไอรี่ – อะ . . . อะไรหรอ?
ซาคุยะ - คะ . . . เครื่องป้องกันนี่ . . . หรือว่าจะเป็น . . .
วัสดุดิบของดิลไมโอส . . . !!?
ขอร้องล่ะคะ!!! ช่วยถอดออกมาหน่อยได้ไหมคะ!!!
ไอรี่ – ให้ถอดงั้นหรอ!!!
ซาคุยะ - ตะ . . . ต้องขอโทษด้วยคะ!! ไม่ใช่คะ . . . ชุดเกราะนั้น!! พอดีอยากจะดูเครื่องป้องกันหน่อย ขอร้องล่ะคะ!!!
ไอรี่ – เอ๋~~~
ชิกิ – ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ ก็ผู้หญิงด้วยกัน ถอดๆไปเหอะ
ไอรี่ – นายเองก็อยู่ตรงนี้เหมือนกันไม่ใช่หรอไง
ซาคุยะ – อืม
อืม
อืม
ไอรี่ – นี่มันยังไงกันแน่เนี่ย? . . .
ซาคุยะ – ถึงความทนมันจะดูไม่ค่อยสูงก็เถอะ แต่ก็สร้างออกมาได้ทนกว่าที่คิดไว้นะเนี่ย
เอาแร่มาก้าไลท์มาทำเป็นส่วนขน แล้วก็ . . . นี่จะใช่แร่สีแดงแสดหรอเปล่าน้า
ไอรี่ – นี่ฟังอยู่หรอเปล่า!?
ชิกิ – ดิลไมโอส?
ไอรี่ – นี่!!!
มันก็เหมือนกับคุคคุนั้นแหละนะ ฮันเตอร์มือใหม่ ถ้าอยากออกไปล่าตัวๆก็เรียกได้ว่าเป็นศัตรูที่เหมาะมากเลยล่ะ
ซาคุยะ – สะ . . . สุดยอดเลยคะ . . . ฉัน . . . เพิ่งเคยเห็น . . . เครื่องป้องกันของดิลไมโอสครั้งนี้ครั้งแรกเลยคะ
ไอรี่ – มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่เรื่องโตอะไรขนาดนั้นนี่น่า
ดิลไมโอสนะ ถ้าเป็นฮันเตอร์ในเมืองคนไหนๆก็ . . .
ซาคุยะ – ฉัน . . . เอาชนะดิลไมโอสนั้นไม่ได้คะ
ไอรี่ – อ่ะ . . . อุ๊บ โทษทีนะ
ซาคุยะ – ไม่หรอกคะ ที่ชนะไม่ได้เพราะฉันมีพลังไม่มากพอมากกว่า . . .
ตั้งแต่ตอนที่พ่อออกจากบ้านก็มีดิลไมโอสมาตั้งรกรากอยู่ใกล้ๆแถวนี้ . . .
ฉันที่ร่างกายอ่อนแอกับคุณแม่ที่ไม่มีภูมิความรู้เรื่องการล่าเลยอยู่อย่างหวาดกลัวทุกวัน
และแล้ววันหนึ่ง คุณแม่ก็ได้เสียชีวิตต่อหน้าดิลไมโอสนั้น
ไอรี่ – ฉันเสียใจด้วยนะ . . .
ซาคุยะ - แต่ว่า ฉันเลยตัดสินใจว่าจะล้มมันให้ได้
เพื่อที่จะปกป้องบ้านที่เคยอยู่อย่างเป็นสุขกับคุณแม่หลังนี้
แน่นอน ว่าจะเรียกเป็นคู่อริไปเลยก็ว่าได้
เพราะอย่างงั้น ฉันถึงตั้งใจจะสร้างอาวุธที่สามารถเอาชนะดิลไมโอสได้
และก็ใช้โรงงานของพ่อสร้างอาวุธอยู่เรื่อยๆมา
แต่ว่า . . . ไม่ว่าจะได้ตามที่ชอบแล้วไปท้ามันสู้กี่ครั้งก็เอาชนะมันไม่ได้ . . .
ก่อนหน้านี้ก็หนีมาได้ชนิดแบบเอาชีวิตแทบไม่รอดมาเหมือนกัน
ชิกิ – เพราะงั้นถึงได้แผลพวกนั้นมางั้นหรอ
แย่จังเลยนะ
ซาคุยะ – ไม่หรอกคะ . . .
เพราะฉันยังไม่ถอดใจง่ายๆหรอก
ชิกิ – โห!!!
ไอรี่ – สร้างอาวุธดีๆแบบนั้นก็ได้เหมือนกันนี่!!!
ชิกิ – เอาล่ะ!!! ตัดสินใจได้ล่ะ!!!
ฉันจะไปช่วยได้อีกแรง!!!
ซาคุยะ – เอ๋
ไอรี่ – นั้นซินะ ถ้าดิลไมโอสล่ะก็ เราชนะมานับครั้งไม่ถ้วนแล้วล่ะ
จะให้คนเจ็บออกไปล่าคนเดียวนี้มันก็ยังไงๆอยู่ล่ะนะ
เพื่อเป็นการตอบแทน ถ้าชนะดิลไมโอสนั้นได้ เธอต้องบอกที่อยู่ของพ่อของเธอให้พวกเรานะ!!!
ซาคุยะ – เอ๋ . . .
คือ . . . แต่ว่า . . .
ฉันเอง . . . ก็ไม่รู้ที่อยู่ของเขาหรอกนะคะ . . .
ไอรี่ – ไม่เป็นไรน่า ไม่เป็นไร! จะเป็นที่ๆน่าจะมีเบาะแสเฉยๆก็ได้ รีบๆไปกิลด์กันเถอะ!
ชิกิ – ออกมาซิ แมมมอท!!!
ไอรี่ – ดิลไมโอสต่างหากยะ!!!
ซาคุยะ – คะ
ขอบคุณมากนะคะ
องค์ชาย – เฮ่อ
มัล – องค์ชายครับ!!! ไม่ดีนะครับ!!!
ออกไปล่าตามลำพังโดยไม่ผ่านกิลด์ก่อนแบบนั้น
เดี๋ยวสภาวะแวดล้อมมันจะเสื่อมเสียหมดนะครับ!!!
องค์ชาย - แล้วฮันเตอร์แห่งผนึกที่มีใบอนุญาตล่าพิเศษสำหรับทุกพื้นที่ล่าล่ะ ว่าไง!!?
เป็นอิสระ!!! จะล่าที่ไหนก็ล่าได้ตามใจชอบ!!!
มัล – แต่นั้นตัวกิลด์เป็นคนแต่งตั้งนี่ครับ
พวกเขาเองก็มีหน้าที่ๆจะรายงานว่าล่าตัวอะไรมาบ้างเหมือนกันนะครับ
องค์ชาย – แต่ว่านะ . . . ไอ้ของแบบรายงานหลังเหตุการณ์นะถ้าปลอมไปแล้วใครมันจะไปรู้ล่ะ
มัล – ฮันเตอร์ไม่มีการปลอมเรื่องแบบนั้นหรอกนะครับ!!!
ฮันเตอร์คือพวกที่ต่อให้โกหกตัวเองแต่ก็ไม่โกหกเรื่องการล่านะครับ!!!
หุ่น - อืม
มัล - ทุกคนนั้นแหละ ถ้าล่ามอนสเตอร์มากเกินไปล่ะก็
มอนสเตอร์ชนิดนั้นก็จะสูญพันธ์ . . .
ห่วงโซ่อาหารในธรรมชาติก็จะพังทลายลงนะครับ
ฮันเตอร์แห่งผนึกนะ ไม่มีวันทำแบบนั้นหรอกครับ
องค์ชาย – โห . . . รู้สึกว่านายจะช่วยหนุนแขนหมอนั้นจังเลยนะ มัล
มัล – องค์ชาย . . . หนุนไหล่ต่างหากครับ
ก็ฮันเตอร์แห่งผนึกนะเท่ห์มากเลยไม่ใช่หรอครับ?
เดินทางไปทั่วเพื่อสู้กับมอนสเตอร์มายาทั้งหลาย!!
ความฝันของฮันเตอร์เลยนะครับ!!!
องค์ชาย – ไร้สาระ
มัล – เอ๋?
องค์ชาย - ฉันหมายถึงว่า ถ้าฉันมีตราแห่งผลึกล่ะก็นะ
ฉันจะใช้ให้มันเป็นประโยชน์มากกว่านั้นต่างหาก
ห่วงโซ่อาหารงั้นหรอ? ฉันไม่รู้จักหรอก พวกมอนสเตอร์นะ ถ้าหายๆไปจากโลกนี้ซะให้หมดก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่
พันปีต่อจากนี้ จะมีแต่มนุษย์อย่างพวกเราเท่านั้นที่ยื่นอยู่บนแผ่นดินนี้!!!!
มัล – องค์ชาย . . .
องค์ชาย – ฉันตัดสินใจแล้ว
ฉันจะเป็นฮันเตอร์แห่งผนึกให้ได้
มัล – เอ๋!!?
องค์ชาย – แค่ให้พวก “ผู้เฒ่าใหญ่” ที่กิลด์สำนักงานใหญ่ยอมรับก็เป็นพอไม่ใช่หรอไง?
ไม่ว่ายังไง ฉันก็เหมาะสมที่จะได้ตราแห่งผนึกมาครอบครอง
ก็เพราะฉันเป็นฮันเตอร์ที่แข็งแกร่งยังไงล่ะ
มัล – องค์ชาย . . .
องค์ชาย – นายนะไม่ต้องตามฉันมาหรอก
นี่คือการต่อสู้ของฉัน!!!
ไม่ว่าจะสูงแค่ไหน
ไม่ว่าจะสูงแค่ไหนฉันก็จะปืนขึ้นไปให้จงได้!!!
รอก่อนเถอะ!! ชิกิ ริวโฮว!!!
ฉันคนนี้จะถักทอตำนานแห่งมิโอกัลน่าต่อหน้านี้ให้ดู!!!!
ชิกิ – โห เป็นที่ๆประหลาดชอบกลแฮะ
ไอรี่ – นี่ . . . ซาคุยะ เธอเกลียดพ่อของตัวเองงั้นหรอ?
ตอนที่บ้านถูกโจมตีนะ ถ้าพ่ออยู่ด้วยล่ะก็ . . . ฉันนะคิดแบบนั้นอยู่เป็นประจำเลยล่ะคะ
แต่ว่า . . . เรื่องนั้นน่ะ ถึงจะพูดไปมันก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว . . . ตอนนี้น่ะ มันไม่มีอะไรเหลืออีกแล้ว . . .
ไอรี่ – งั้นหรอ . . .
ชิกิ - โอ้วว!!?
ไอรี่ – อะไรหรอ!!?
นี่มัน . . . อะไรกันเนี่ย?
มอนเตอร์กำลังแข็งตัวงั้นหรอ
ชิกิ – (นอก) ขอโต๊ดง้าบบบ!!!
ไอรี่ – หิน!!?
มอนสเตอร์กลายเป็นหิน!!?
ปล่อยให้ท่านจูดาสุกับท่ามิวแปลรวดเดียว
